Kwaliteit went . De goede tot uitstekende optredens uit het recente verleden leggen de lat steeds hoger. Maar net zoals Tina Hellebaut slaagt deze groep erin die uitdaging tot een goed eind te brengen.
De hoge verwachtinge nwerden ook dit jaar gehaald
Een puik en evenwichtig programma vormde de sleutel tot het succes. Evenwicht in swingende nummers en ballades. Evenwicht in balans van rechtsreeks geluid en versterking. Evenwicht in instrumentale en zangnummers. Evenwicht tussen minder populair en commercieel. Evenwicht tussen zangeres en zanger. Evenwicht tussen blank en zwart. Evenwicht tusen aanvang en einde. Puik tot uitstekend qua uitvoering door alle uitvoerders, van technici, presentator/dirigent tot alle muzikanten inclusief zang. Kortom : over gans de lijn was avond af. Daar kan je mee verder......
Iets na 20u30 was de laatste toeschouwer de zaal binnen en kon de voorzitter Rik Deruytter zijn traditionele openingsspeech houden. Onder het openingsapplaus telde de drummer het eerste nummer ( The Queen Bee van Sammy Nestico) af en werd meteen de toon gezet voor een hoogstaande avond. Het klikte meteen : de (geluids)balans bleef intact , de concentratie was ten top , het resultat was er ook naar. De bedoeling was de eerste drie nummers zonder enige aankondiging te brengen maar een binnekomende gsm-tune verstoorde dat idee. Vakkundig opgevangen door dirgent/presentator Pëter Luypaers kon dan verder gezet worden met Let's Do It en het immer mooie (en aktuele) Beauty And The Beast. Daarna volgde het stevige 'Walkin' About' en het zeer goed gebrachte 'Just Like That' , een eerste hoogtepunt, featuring de lead trombone Koen Tobback.
Dan was het de beurt aan het Geelse talent Martine Dams , het 2de hoogtepunt, die bewees met nummers als Come Rain Come Shine, On A Clear Day en Do You Know What iIt Means To Miss New Orleans dat zij ondertussen zeer kundig is in het brengen van het jazzy genre. Martine is gekend en bekend in het Geelse maar vooral vanwege haar bijdrages als voorzang in misvieringen, kleinkunst , gast-optredens bij fanfare en harmoiniegezelschappen in het operette-genre. Zij heeft zich bijgeschoold en hoe ! Haar warme stem ontroerde in de zachte passages maar klonk sterk en stevig in de luidere. Schitterend!
Het eerste deel werd instumentaal afgesloten met Splanky en Sunday Sermon.
Na een half uurtje pauze kwam de dirigent alleen op om dan in volgorde van ancienniteit bij de band de muzikanten op het podium te vragen. Een 5-tal minuutjes later volgde 'Smack Dab in the Middle' waarna een 3de hoogtepunt kon beginnen. Gitarist Douglas Jillings nam de dirigeerstok over om een eigen compositie ' A Thousand Miles' te brengen. Proficiat Doug voor dit huzarenstukje.
Moten Swing, een mooie swing vormde de brug naar het 4de hoogtepunt : de zwarte , kale crooner Bill Ray Davis ( geboren Hannover) die de klassiekers als I've Got You Under My Skin , The Lady is A Tramp bracht maar ook knipoogde naar Louis Armstrongs What A Wonderfull World. Zijn geslaagde set eindigde met eebn spectaculair gebrachte ' Mac The Knife' waarbij hij zich even tussen het publiek bewoog.
Het orkest werd al gans de tijd aan de piano begeleid door de nieuwe aanwinst Alono Gruarin, een supertalent die regelmatig in korte solo fragmenten zijn improvisatie talenten kon botvieren aan de ingehuurde kleine vleugel. Het volgende nummer 'I Remember Stan' werd op zeer prachtige wijze gebracht door pianist en orkest. Het was genieten van hemelse klanken. Daarna liet de groep horen dat zij ook in het samba-genre thuis waren met 'Marguarite', een sensationeel en opzwepend nummer van Sammy Nestico.
De avond liep ondertussen tegen 23.15 en het ewrd tijd voor het 5de hoogtepunt : de apotheose met én Martine én Ray én het voltallige orkest in 'Every Day I Have The Blues' waarbij talrijke muzikaten én zang konden soleren.
Na de bloemen wuifde het orkest het publiek traditie-getrouw uit met ' L'il Darling' van Neal Hefti.
Het publiek kon deze prachtige avond naar waarde waarderen met een uitvoerig en gemeend applaus.
 |
 |
 |
 |
Geel, 18 maart 2007
Eugeen