Man man , het was me weer de avond ! De Daddy's Darlings waren dit jaar de gasten. Dat de big band weer stevig haar ding zou doen stond vast. Kwaliteit gegarandeerd heet dat. Maar die gasten, wie waren dat? Waar kwamen ze vandaan ? Wat zou dat worden ?
Die vragen werden meteen beantwoord of toch deels want Daddy's Darlings startten de avond . Weliswaar niet zonder dat onze kersverse voorzitter Rik Deruytter met zijn maidenspeech het pubiek welkom heette.
De meisjes lieten zich
begeleiden door een eigen combo, met een eigen naam : The Big Bang Boys. Een
contrabas (Jonas Vandebossche) , piano (Yves Robyns) , gitaar (Geert Hellings)
en drums (Bert Huysentruyt).
De meisjes, Iris, Loesje en Marlies, alledrie in eenzelfde rood jurkje met witte
bolletjes, net alsof ze pas weggelopen waren uit een film over de fourties,
wisten meteen het publiek te boeien. Hun act stond er, de liedjes werden heel
ludiek ingeleid of aangekondigd. Tof tof tof. De Andrew Sisters waren inderdaad
back in town !
Na een swingend half uurtje was het de beurt aan de Band. Meteen 9 minuten en enkele stevige solo's in het Walkin' About van Thad Jones. Daarna een moment van bezinning en een homage aan Herman van den Brande, die we vandaag ten grave hebben gedragen. Herman was meer dan 10 jaar gitarist van de 2440 Big Band en had de groep vanwege gezondheidproblemen in '92 verlaten. In een innig mooi 'In A Sentimental Mood' werd door gitarist Doug Jillings de sentimentele snaar geroerd.
Daarna terug wat blues en swing erin met 'A Tribute To Miles' om nadien het podium te gven aan onze nieuwe aanwinst, trombonist Koen Tobback , die met 'A Time for Love' Bil Watrous even deed vergeten. Met ' Groove Merchant' , weerom van Thad Jones, werd de pauze aangekondigd.
Na de pauze werd zonder meer, zonder aankondiging ' I Remember Stan' gebracht, featuring Willy Breugeklmans op piano en dan was er het solo moment van Armand Luypaers met het ophitsende "Impressions" en nadien met een ongelofelijk gevoelig en sensueel "My Funny Valentine". Om in te kaderen. Steengoed. Uniek.
Daarna een bruggetje met "American Patrol" naar het gezamelijk optreden met Daddy's Darlings. Tijdens de vijf minuten die nodig waren om de ritme sektie te wisselen werd Marcel Alen en ere-secretaris-generaal zoals dirigent Peter Luypaers hem noemde ten tonele gevoerd om even humoristisch een taalspelletje te spelen. Marcel, met zijn 82 jaren nog steeds even jong en vitaal , liet zich niet doen.
En dan ...de volle big band, swingend en singend met de girls en ritme sektie van de Daddy's Darlings. De hits van toen rolden eruit : Sing sing sing, South American Way , Bei mir bist du schon enz. Steengoed, leuk , plezant. Ze hadden zich omgekleed in een strak kaki mini kleedje, ontwapenend ! Het was voor de muzikanten dan ook extra moeilijk om zich te blijven concentreren.
Een bisnummer kon ook niet uitblijven. Het werd 'Boogie Woogy Buglers Boy' , een betere afsluiter kon niet.
Peilend naar reakties achteraf was het toch weer unaniem : "keigoed, leuk, een plezante avond, we hebben waar voor ons geld gehad." En daar...daar doen we het voor !
Programma.