Het had de aanhef kunnen zijn na de overwinning van Tom Boonen in de 90st Ronde van Vlaanderen. Maar het gaat hier over het puike concert van de 2440 Big Band, de avond daarvoor. De 2440 Big Band liet er geen twijfel over bestaan : zij hebben niet echt een gastvedette nodig om een geslaagde concertavond te verzorgen. Geen mens die achteraf de bedenking maakte dat het spijtig was dat er geen gast was. Integendeel, het werden alweer bemoedigende en lovende commentaren. "Ik heb me geen seconde verveeld" zie een sympathisant na de voorstelling. "Indrukwekkend, klassse en stijlvol." zei een ander.
Om 20.30 stipt stapten de muzikanten het podium op. Alle vaste leden op Vincent en Ludo na waren present. Maar zij werden op kundige manier vervangen door Chris Lembrechts op drums en Benny Cuypers op de sax-bariton. Voorzitter Rik Deruytter leidde de avond in en legde het publiek uit dat de band vooral iets te vieren had : 30 jaar big band, en de afsluiting van een feestjaar. Daarna nam burgemeester Frans Peeters het woord en die had niets dan lof over het verleden en het rijke palmares van de groep die telkens op een heel positieve manier de naam van de stad Geel naar buiten bracht. Dit was immers de 150ste uitvoering, hetgeen kan tellen.
Daarna wierp dirigent Peter Luypaers meteen de Swing in de keet met het gepaste ' You Make Me Feel So Young'. De focus was er, de klank was OK. De zaal nagenoeg vol. We waren vertrokken voor een avond boordevol muziek. De Band liet haar progressie horen in het mooie maar moeilijke ' Smack Dab in The Middle' van Sammy Nestico. Dat je met zo een bezetting een innig mooie ballde kan brengen werd bewezen met het gevoelige en heel speciale 'Midnight Freight' , weer van diezelfde Nestico en waarbij de trombone lead een hoofdrol nam met een zeer gesmaakte solo in dubbele sourdine. Daarna terug een stevige Big Band swing in 'This Way' om vervolgens een stil moment te creeren : op de tonen van Duke Ellington's 'TGTT' ( To Good To Title) en de hemelse sopraanstem van Iris werden op een groot projectiescherm foto's getoond van enkele leden die ons de voorbije jaren zijn ontvallen. Dit moment van dankbaarheid werd bijzonder gesmaakt door het publiek.
Terug naar de realitiet met een zeer bijzondere compositie uit de eigen rangen. De gitarist Doug Jillings had het voorbije jaar het beste van zichzelf gegeven om een waar concertstuk in mekaar te steken waarin verrassend veel tempowisselingen en klankschaeringen aan bod kwamen. Het stuk ' A Thousend Miles' duurde een goede 9 minuten maar werd 'verteerbaar' gemaakt door op het grote scherm een collage te brengen van de vele mooie momenten die de Big Band in haar bestaan heeft mogen beleven. Het eerste deel werd afgesloten met het overbekende 'April in Paris' met op het einde een goede dosis humor waarbij het orkest er maar niet genoeg van kreeg en tot 2x toe met een 'Let's do it One More Time' de beroemde versie van Count Basie deed herleven.
Na een goed half uur pauze werd de draad terug opgenomen met het einde van voor de pauze (April in Paris) . Vervolgens kregen de liefhebbers van Glenn MIller het mooie 'Little Brown Jug' om daaran terug naar het moderne big band genre te gaan via ' Jive At Five' van Rob Mc Connelll en een verbluffende solo op bastrompet. Met My Romance kwam terug even een ballade aan bod die halverwege plaats maakte voor een ritmewisseling naar de bossa nova. Mooi arrangement en goed gebracht. Zonder verdere aankondiging werd 'Conga' in de zaal geworpen. Een dwepende solo op percussie deed de zaal verbazen. En dan was er even tijd voor zang. Iris bracht op haar eigen sympathieke manier drie toffe nummers waaronder o.m. 'LOVE' , weet je nog , van Bert Kaempfert, 'Bad Habits' en 'Do you know it means to miis New Orleans ?'. Als voorlaatste werden terug de Miller-fanaten bediend : Pennsylvania 65000 blijft een mooi en boeiend nummer. Tenslotte, zoals het al dertig jaar gebeurt, werd het slotnummer 'Little Darling' van Neal Hefti gebracht, maar dit keer op een originele en ludieke manier : met de kleinste instrumenten uit de secties die je kan bedenken : een heel klein trompetteke, trombonneke en saxofoontje. Mooi en weer gesmaakt door een enthousiast publiek dat luid om bisnummers vroeg. Die kwamen er dan ook met 'One Moment In time' van Whitney Houston voor zang en ' I Remember Stan' voor piano. Het doek 'viel' om 23.15 , wat heel wat mensen nog de tijd gaf om wat na te praten in de polyzaal. Het doel was ook nu bereikt : vele tevreden mensen die waar voor hun geld kregen.
 |
 |
|
 |
Geel, 2 april 2006