Na een serieuse winter en een heel kille en regenachtige week beloofde voorzitter Rik De Ruytter bij zijn openingsspeech dat dank zij het Swingin' Singin' Spring concert de lente zou aanbreken. En ja hoor , ' anderendaags zette een globale weersverbetering zich in en het Geels publiek mag hoopvol uitkijken naar het volgende Palmenmarkt weekend ! Wat muziek al niet vermag ...
Maar nu de avond zelf : het big band programma stond bol van de variatie : variatie in stijl, variatie in bekende en minder bekende songs, variatie in tijd, variatie in solisten, variatie in ritmes, ...Het podium zag er mooi uit, de belichting maakte het geheel zacht en aangenaam en de nieuwe fanions staken mooi af . Voor het eerst sinds haar ontstaan trad de band op met 2 vrouwelijke muzikanten : Ruth op sax alt en Lieze op piano. Een gezonde trend .
Het begon stevig met "I'm Beginning To See The Light" in een bewerking van Sammy Nestico en meteen daarna kon Bert Peeters een opzwepende solo ten beste geven in Take The "A" Train, voor de gelegenheid gebracht in een versie van Gordon Goodwin uit 2002. Vervolgens het heel mooie Teddy The Toad ( Neal Hefti) waarin de trombone sektie kon worden voorgesteld.
De vaart zat er dus meteen in en daarom variatie in een heel ander nummer qua stijl, ritme en bewerking : " Memories Of You" zoals we dat kennen uit de versie van Ted Heath Orchestra met een spectaculiare trompetsolo van Werner.
Na de trompet, de bastrombone : In a Little Tune for A Big Horn speelde Viv Vos zijn laatste solo voor onze band. Het was inderdaad zijn laatste concert. Hij deed dat weer subliem, zoals alleen hij dat kan. Het was dan ook muisstil. Mooi !
Variatie was het code woord en daar zorgde nu Martine, onze stijlvolle zangeres die even Natalie Cole deed vergeten met " This Can't Be Love" en " Orange Coloured Sky".
Terug een typische big band sound a la Basie met "Told You So" uit 1976. Nieuwigheidje hier was de introduktie van de dwarsfluit , op een pittige manier gebracht door Bert Peeters.
Na het uitsterven van het applaus gingen we naadloos over naar de eerste noten op piano in "Letter from Home" . Lieze Heuninck deed een gevoelige vertolking van deze ballade bijgestaan door Werner op trompet.
En dan, weer variatie : ook ongewoon voor de stijl van onze band : een funky nummer van de hand van dirigent Doug himself : "Don't Squish The Bug"( 2007) . Met een heel aangename melodie die blijft hangen. Tof tof tof .
Bunch of Blues werd het voorlaatste nummer met heel wat spectakel door de verschillende solisten. Trombonist Koen Tobback presteerde het zelfs om te midden van zijn solo zijn instrument uiteen te vijzen en op de verschillende onderdelen zijn solo verder te zetten ! Nooit gezien ! Ook Luc, Werner en Marc gaven op trompet een kleine "battle" weg. Indrukwekkend.
De 2440 Big Band sloot het eerste deel af met een opzwepende jazz-waltz op de melodie van Lennon's en Mc Cartneys "Norwegian Wood". En dan was het pauze ... waar we heel veel positieve reacties mochten ontvangen. Eigenlijk was iedereen enthousiast : overal lovende commentaren. En ook benieuwd naar wat het 2de deel met Ed Kooiman zou brengen.
Na een pauze van goed een half uur begon Trio Ed Kooiman en Herman Van Haeren aan hun set. Spontaan, leuke teksten, puur Antwaarps, goeie bindteksten : zij konden het publiek best bekoren. Ook qua variatie kon dit tellen in vergelijking met set 1. En dan, op het einde zong het trio onder begeleideng van de big band twee heerlijke nummertjes: Wandelen met mijjn schatje en Laat Me Gerust ( Do't Fence Me IN) .
Om 23.15 werd deze onvergetelijke avond afgesloten met de gebruikelijke bloemetjes aan het trio, dirigent , zangeres en afscheidnemende Vic Vos, maar niet vooraleer een gelukkige werd getrokken voor de aanwezigheidstombola . Op die manier wist de organisatie een heleboel emailadressen te noteren , goed voor de uitnodigingen van volgende events.
Fotoreportage ? Kijk mee op gallery.2440bb.com
Geel, 29 maart 2009
Eugeen