Uniek ! D'r is nog leven naast de Proms. Ook hier werd klassiek gebracht, gevolgd door klaszieke humor van de bovenste plank om dan met een prachtig big band oeuvre naar een hoogtepunt rond Iris te groeien en aldus de cirkel rond te maken. Inderdaad, deze avond stond in teken van Iris die door de organisatie van dit event haar eindproject op het conservatorium realiseerde.
Het begon dan ook heel klassiek met een zestal prachtige aria's uit diverse opera's waarbij Iris haar talent en techniek etaleerde. Zij praatte alles aaneen alsof ze jaren niets anders gedaan had.
Na een driekwartier lichtten de Frivole Framboos in hun typische ontspannen ludieke stijl een sluier op van hun nieuwe programma. Zij wisten een bomvolle zaal te bekoren, mee te doen zingen en tranen te doen lachen.
De pauze was welgekomen om even te bekomen. Spijtig dat het drankbuffet de grote toeloop niet de baas kon maar dat probleem zien we wel in alle grote zalen. Het is onmogelijk om 450 mensen in 10 minuten tijd te bedienen. De pauze werd lang genoeg (40 min) gemaakt om iedereen aan zijn drankje te laten geraken en iets voor half elf startte het tweede deel met een zestal nummers waarin de band haar kunnen toonde en pronkte met diverse prima solisten. Daarna vervoegde Bart Van Canegem (pianist virtuoos van de Frivole Framboos) de groep om het innig mooie "I Remember Stan" te vertolken. Ook Peter Hens vervoegde dan de band voor twee swingende nummers : "A lot Of Living to do" and het immer frisse "Dat Dere" .
De avond eindigde ook waar het mee begonnen was, ttz met Iris die "All of Me" , "It's A Wonderfull Day" en "One Moment In Time" bracht. Het enige mispunt was misschien de geluidsversterking die voor de zang niet optimaal was.
Het ganse gebeuren was opzettelijk - en met succes - akoestisch gebracht maar om de menselijke stem boven dat blazers geweld uit te krijgen was wel een minimale elektrische versterking nodig. Dat 'minimale' hinderde wel op het podium het orkest zelf , dat van de presentatie noch van de zang iets te horen kreeg.
De meer dan geslaagde avond kreeg een traditioneel einde met bloemen en gelukwensen en het afsluitende " L'il Darling" van Neal Hefti waarop Iris een afscheidswoord bracht. Ik zou niet weten wat ze zei want ik zat op het podium.
Om 23.45 liep de
zaal terug leeg om na te genieten in de ruime foyer bij een glaasje en
een hapje. Iedereen was in de wolken met de prachtige avond die ze hebben
mogen beleven. Nogmaals proficiat aan alle medewerkers en in het bijzonder
aan Iris die wist te bekoren, te overtuigen en die van ons een tien op
tien krijgt.
Geel, 16 januari 2005